Birini Pencere Kenarına Çiçek Koyacak Kadar Sevmek Lazım

Yaralandıkça ne çok şeyi özlüyor insan..
Gerekli gereksiz ne varsa özlüyor.
Çocukluğu değil! Genç günleri değil!
Sadece eski evlerin arasında yokuş aşağı yürüdüğü sabahları.
Ayaklarına dur diyemediği.
Her şeye inandığı,
Her şeyin mümkün olduğu sabahları.
Bugünü, dünü, yarını çok önceden yıktıkları bu sabahlara, ait değilim ben.
Zaman akıyor , su akıyor , annem kapıdan sokağa çıkıyor.Ben evden çıkamıyorum.

Bu kayıp sabahlarım değil. Büyüdüğünü , hiç yıkılmaz dediğin dağlar kendi kendini yıkınca anlıyormuş insan
Olacak gibi olanlar , son anda olmayınca…
Olmayacak olanında olmasına ise çoktan alıştım…

 

Kemal Hamamcıoğlu

Yazar: admin

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir